دسته فلسفهٔ سیاسی

از همان آغاز، می شد-شود که راه دیگری برگزینیم. مفهوم دولت-ملت آزادی و برابری را از ریشه خشکاند. علم می تواند علاوه بر حقیقت، توهمی تولید کند که بذر ایدوئولوژی را بکارد. این شناخت معکوس از جهان واقع، حاصلش تنها بازتولید انواع خودبیگانگی هاست. از خودبیگانگی، ساخته های دست انسان ها را به وسیله ای در راستای نابودی نیروهای حیات سوق می دهد. توان بالای بشر امروزی در تقابل با طبیعت قرار گرفته و در آینده ای نه چندان دور ممکن است موجب نابودی کل حیات بر روی سیاره ی زمین گردد. قرار دادن نقطه های آغاز بر سود مادی، منجر به تقابل خطرناک انسان و طبیعت شده است.

شیوع ویروس کرونا و بیماری کویید ١٩ در آغاز سومین دهه قرن ٢١ در کنار ابعاد فاجعه بار انسانی شوکی بزرگی بود
برای آنان که اقتصاد سیاسی موجود را پایان تاریخ می دانستند و نسبت به توانایی دولت های سرمایه داری دچار توهم بودند.
در شرایطی که دولت ها مقابل این پاندمی با سرعتی بسیار بیشتر از آنچه تصورش می رفت به زانو در آمدند، کسانی از
جنس مردم عادی، در برخی نقاط جهان، بدون اتلاف وقت شکلی از خودسازماندهی و خودمدیریتی را تجربه کردند. در
کردستان نیز همان هفته اول گروهی به این نتیجه رسیدند که نهایتا راه حل این است که "باید خودشان باید دست به کار
شوند." مداخله مستقیم مردم در سازماندهی بحران پاندمی کویید ١٩ در برخی نقاط جهان مثل کردستان ماهیتی سیاسی
دارد. اما چه عنصری این شکل مقاومت ها را، فراتر از تصمیمات شخصی شخصی، اساسا ممکن می سازد. کویید ١٩ چه
درس های برای سیاست رهایی بخش دارد و تاثیر این پاندمی بر اقتصاد و سیاست ماه ها و سالهای پیش رو چیست؟ این
مقاله در نظر دارد، با رفت و برگشت میان تجربه های جهانی و منطقه ای در رابطه با شیوع ویروس کرونا، به توصیف و
تحلیل وضعیت فعلی بپردازد.

متنی را كه‌ در زیر میخوانید، حاصل گفتگویی است با دو تن از مبارزین جنبش روژاوا، کە بە جز حضور عملی در مبارزە، نقش نظری عمدەای نیز در ابداع و خلق ایدەی همزیستی خلقها و تشکیل فرمهای نا-دولتی در روژاوا و شمال و شرق سوریە داشتەاند. این گفتگو اگر چە در بطن آخرین تهاجم دولت ترکیە برای نابودی این امکان خلاقەی سیاسی انجام شدەاست، اما کماکان از ایدەهای نظری و بنیادین رواژوا تهی نبودە و تقابلها را بە خوبی نشان میدهد، تقابل همیشگی قدرتها و مردمان.